Een Kerstverhaal van Anne Doornbos.

Geplaatst op 13-12-18 door Gerhard Vedder

Anne Doornbos is geboren op 28 juli 1948 op Erica. Hij is opgruid op de boerderij van zien aoldelu daor bie de sluus. Nao de legere schoele op Erica hef e naor het Christelijk Lyceum in Emmen gaon. Hij hef studeerd an de sociaole academie in Grunn en Nijmegen.

Anne hef nao zien opleiding eerst in het jongernwark in Emmercompas en Emmen warkt. Laoter is e directeur van een welzijnsinstelling in Heerenveen en gemeeintesikketaoris in de gemeente Noordenveld west.

Hij schref al sinds zien dartiende, toen e een alternatieve schoolkraant opricht hef. Het begun met gedichten en teksten veur schoel- en jeugdvereeinigingscabaret in het Hollaands. Laoter hef e ok columns veur een huus-an-huusbladtie schreven.

In 2006 is Anne veurzitter worden van Het Drentse Boek. In die functie hef e veul waark daon veur ’t neie Huus van de Taol, waor e sinds de oprichting in 2007 veurzitter van is.

De oldere Ericanen kent Anne nog wel, maor nao ik hum an joe allemaol veurstelt heb wil ik joe graag kennis laoten maken met ’n, veur dizze tied van ’t jaor, passend verhaal van Anne. En wel ’n Kerstverhaal.

Ook dit jaor hef Het Drentse boek weer een bundel uutgeven met winterverhalen um te lezen en u moet veur te lezen. Dit jaor met de titel “Kold”.

Dit boek, met 20 verhalen in ’t Drents is chier um te lezen en um uut veur te lezen in dizze tied van ’t jaor.

Trouwens, veur € 9,95 is het te kriegen in het Huus van de Taol in Beilen en ook wel bie flink wat de boekhandels in de previnzie. Veur meer informatie even naor: https://www.huusvandetaol.nl/promotie-van-de-drentse-taol/meer-promotie/item/4086-nei-boek-kold

Maor dan nou toch maar naor het verhaal van Anne, oonse aold Ericaan.

Een Kerstverhaal

Zoj wel een kerstverhaal veurlezen willen?’ vreug de olderling die mij belde an de tillefoon. ‘Ie bent ja een schriever, heur ik, en hebt wel ies vaker een verhaal schreven veur kerst. Maor dit maol wollen we geern een echt kerstverhaal, heur. Niet zo’n verhaol over een engel die uut de lucht vallen komp of drie zogenaamde wiezen uut het oosten wel as een soort asielzukers bent, maor niet heus. Dus ok gien verhaol waor as toevallig net op kerstaovend een kind geboren wordt achterin in de boerderij van Gerke Hummel, maor wij wilt een écht kerstverhaal.

Een verhaal waor as een ienzame olde man verdwaalt in de snei -want het is een echte kerst vanzölf- dus der lig een dik pak snei. Een pak snei zo dik dat de kinder en kleinkinder van die olde man samen met viefduzend aandern strand bent op de A28 bij De Wiek. Daor moet dan sneidunen van tegen de zeuven meter hoog liggen (ja, want aj een echte kerst wilt, doej het vanzölf niet veur minder) en die kinder en kleinkinder brengt dan de nacht deur met dekens en hiete sukelaodemelk die as het Rode Kruus uutreikt hef. En vanzölf met kerstgezang vanuut de bus met daorin het Christelijk Mannenkoor uut Urk, wel as ok vastzit daor op de A28.’

‘Zo’n verhaal, dus,’ zee de olderling.

‘Ho even,’ zee ik, ‘maor nou hej wel wat zegd over een olde man die as in de snei verdwaalt, maor hoe löp het daor dan met of? Ik bedoel, as ik al ja zeg mut ik wel een beetie een idee hebben, vin ie ok niet?

Daor hej geliek an,’ zee de olderling, wat al hiel wat was, want hij komp uut het Westerkwartier en daor vin ze, zoas bekend, dat ze aaltied zölf geliek hebt. Wat ik maor niet zee, want dat kwam der grootkaans hielemaol niks terechte van dat kerstverhaal.

Nou, ik dèenk dus,’ zee e vervolgens, ‘maor veur alle dudelijkheid, we hebt het hier niet over had in de kerkenraod, dus ik praot allent veur eigen parochie –wat ik wel wat vremde praot vun veur een protestantse olderling, maor dat ok maor niet zee- veur mezölf dus.

Ik reken dat die olde man dus vastlöp in de snei, want der stiet een dikke sneistörm met code dieprood van het KNMI, maor hij wol geern toch hen de kerstnachtdienst in het dörp.

Hij woont achter de es in een zomerhuusie in de bos want dat klinkt niet allennig wied vort, dat is het ok, want zeg nou zölf, as e naost de karke woont schöt het ok niet op met dit verhaal. En nou de kinder vastzit op de A28 en de scootmobiel nog gien halve meter wied komp op het tuunpad, giet e lopen. Want hij wil der hen. Allent al vanwegens de sfeer en dan nog alle lu die hun best daon hebt veur de kerstnachtdienst: de dominee, de organist, de olderling van dienst (dat ben ik vanzölf niet heur, ze hebt mij op joe of stuurd want de aandern hebt het niet an tied), het mannenkoor…’

‘Wacht even,’ zee ik, ‘dit klopt niet heur, dat mannenkoor zit toch vast in de snei op de A28?’

De olderling zuchtte vermuid deur de tillefoon.

‘Ie moen wel luustern, zee e, dat is het Úrker mannenkoor. Het koor dat bij oons zingt is het Christelijk Mannenkoor uut Leek.’

‘Oh, zodoende. En die bent wel deur de snei kommen?’

‘Daor zeg ie zowat, ‘zee de olderling, ‘daor he’k nog niet over naodacht, maor wacht even –hij zweeg even, ik heurde buten de wind uut het zuudwesten deur de bomen joelen- wacht even, ja ik heb het al, die bent op de es van Stienbargen ok vast kommen te zitten, maor Jacob Hoving is der hen reden met zien dikke John Deere met de karre der achter waor as bij de intocht van Sunterklaos Muziekverieniging de Bazuin op zit. Maor de John Deere löp ok nog vast in het Noordèende, zodat de gebroeders Riemsma der met een shovel an te pas kommen mut, veurdat ze der bent, maor ze redt het. En om warm te blieven zingt ze de hiele tied op die karre, zodat hiel het dörp metkreg dat het kerstaovend is.’

Weer weur het stille over de tillefoon.

Nao een zettie zee ik: ‘Bi-j daor nog?’

‘Eh, ja, ik dacht nog even nao, waor was ik ok al weer?’

‘Bij het mannenkoor. Die bent der nou. Maor die olde man, hoe giet dat nou wieder?’

‘Goed daj ’t zegt, ja, ik zat mij even of te vraogen of dat van die John Deere wel klopt, hef Jacob Hoving gien New Holland?’

‘Die olde man,’ heul ik vol, ‘hoe komp dat?’

‘Ja, die olde man, ik reken dat e goed en wel op straot komp en dan lopend over het fietspad naor het Noordèende wil. Daor lig ok verschrikkelijk veul snei, dat hij stroffelt en strompelt wat an, maor komp niet veul wieder. Hij raakt naost het pad, en dan valt e over een boomwortel en daor lig e dan in de snei. Al rap doezelt e deur de kolde vort. Zo nou en dan wordt e nog half wakker en op een gegeven moment heurt e deur de wind hen ‘Ere zij God’ zingen, hiel wied vort, het liekt hum asof der engeln zingt, maor ze hebt wel veul zwaordere stemmen dan engeln volgens hum heurt te hebben. Dat komp vanzölf omdat het mannenkoor uut Leek heurt, dat op het Noordèende stiet te wachten op de shovel van Riemsma. Maor dat wet die man ja niet. Vanneis doezelt e vort en we mut het slimste vrezen veur die man.

Maor dan giet zien tillefoon. De mobiele tillefoon die e met Sunterklaos van zien kleindochters kregen hef. Die kleindochters vunden dat opa ok an de familie-app met doen mus. Ze hebt hum uutstukt hoe dat warkt en hum der een mooi melodietje opzet, zodat e metien heurt dat zij hum belt.

En nou belt ze vanonder de Rode Kruusdekens op de A28 om te zeggen dat opa zich gien zörgen huuft te maken. Maor opa nemp niet op, want opa heurt niks meer, zo wied vort is e al.

Veul later wordt opa wakker in alles omstralend wit licht, waorin e figuren in witte kleren lopen zöt. Hij dèenkt dat e in de hemel kommen is, totdat ien van die witte figuren zich over hum hen bög.

“Zo daor ben ie dan weer,’ zeg die witte figuur, ‘dat scheelde niet veul.”

‘Gelukkig,’ dèenkt opa nog, ‘in de hemel wordt ok Drèents praot, maor dan zeg die figuur: “Ie waren zwaor onderkoeld, toen as dat wichie joe vun. Ze heurde joen tillefoon. Nu zijt wellecome klinkt dan toch nog beheurlijk wied, zo over de snei.”

“Wichie, wat wichie?” vrag de olde man verward.

“Een dochtertie van een vluchtelingengezin dat daor achter de es ok argens in de bos woont, geleuf ik, zeg de dokter (want dat is het vanzölf, een dokter), een gezin uut ien of aander guur laand. Ze hef 112 beld, want ze woont hier al jaoren. Dat wichie is hier geboren, en toch mut ze terugge. Dat heur ik net van de man die der bij was, een loonwarker Riemsma die met zien shovel joe hier hen bracht hef. Ie lagen in doeken wikkeld in de laadschop. Da’s wel hiel apart, vin ie ok niet, daj net in de nacht dat de halve wereld de komst van een kind viert, ie redt wordt deur een kind dat hier niet langer welkom is.”

En zo löp alles toch goed of, zee de olderling. Allent met dat wichie is het nog even ofwachten. Zo’n soort verhaal dus. Woj dat wel veur oons schrieven?’

‘Nee, zee ik, zo’n verhaal schrief ik niet veur joe.’

‘Nee? En waorom dat dan niet, a’k vraogen mag?’

‘Omdaj dat net zölf bedacht hebt, dat verhaal. Een echt kerstverhaal. Een verhaal waorin dudelijk wordt waor kerst over giet. Over dat de komst van een kind een wereld van verschil mak.’

Anne Doornbos, 24 december 2016

Zo, en dat is dus het kerstverhaal van oonse aold-Ericaan Anne Doornbos uut het boekie “Kold”. 

Een verhaal waor de redacteur van de HKE webstee op verzoek van Anne, nao publicatie, een paar “redactionele vrijheden” uuthaalt hef en met instemming van Anne ’n paar foto’s inneplakt hef um  het een bittie kleur te geven. Een verhaal uut een boekie daj best wel veur de ien of ander under de kerstboom kunt leggen. En natuurluk wenst wij van de HKE joe ok allemaol mooie kerstdagen en ien goed en gezond 2019.

3 reacties op “Een Kerstverhaal van Anne Doornbos.”

  1. Hans Ladrak schreef:

    Dat hef Anne mooi zegd. Ik vun’t ’n never verhaol.

  2. Kor Oostingh schreef:

    Een traditioneel kerstverhaal, maar toch heel apart. Vooral door het bijzondere vertelperspectief. Als oud-Ericaan spreek I k wel goed Drents, maar schrijven is van een andere orde.

  3. An van der Stel schreef:

    Ik verstao Drents, maor ik ik kan het niet schrieven. Ik heb ’t wel zulf lezen en ik vun’t heul mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


negen + = 16

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.